Błonica
To rzadka już dzisiaj choroba zakaźna, na którą zapadają zazwyczaj dzieci między drugim i szóstym rokiem życia (w trzy lub cztery dni po zarażeniu). Także noworodki mogą chorować na błonicę; u nich bakterie umiejscawiają się zazwyczaj w nosie i dochodzi do powstania błonicy nosa z krwisto-ropnym wyciekiem. U małych dzieci zarazki choroby ulokowane są zazwyczaj w krtani (krup błoniczy), u dzieci starszych w gardle. Podczas błonicy dochodzi do zapalenia błony śluzowej podniebienia, gardła, migdałków i krtani. Błony pokryte są żółtobiałym, mocno przylegającym, błoniastym nalotem. Objawem towarzyszącym jest niewysoka temperatura. Dziecko skarży się na bóle głowy i brzucha. Lekka forma choroby może przekształcić się na skutek działania zarazków w groźną postać błonicy z wysoką temperaturą i bardzo złym samopoczuciem. W wyniku powikłań uszkodzeniu mogą ulec nerki, serce, układ krążenia i układ nerwowy. Choroba może okazać się śmiertelną. Występujący podczas błonicy krtani stale wzrastający obrzęk i rozszerzające się na tchawicę i oskrzela naloty mogą spowodować śmierć przez uduszenie. Leczenie musi rozpocząć się możliwie szybko; polega ono na podaniu surowicy błoniczej i antybiotyków. Przed zachorowaniem na błonicę najskuteczniej chronią dzieci szczepienia profilaktyczne.